Rozporządzenie MEN w sprawie realizacji projektów edukacyjnych w gimnazjum narobiło sporo zamieszania w szkołach. Sposób wprowadzenia zmian pozostawia dużo do życzenia. Nie pierwszy raz zresztą. A zaskoczenie często rodzi opór.
Wprowadzenie projektu do codzienności szkolnej można traktować jak zło konieczne. Stworzyć procedury, przymusić siebie i uczniów i po prostu "zaliczyć" kolejne rozporządzenie.
Myślę jednak, że sama idea szerokiego wprowadzenie pracy metodą projektu zasługuje na uwagę i podejście z przynajmniej odrobiną entuzjazmu. Dlaczego?
Po pierwsze daje szansę współpracy z uczniami na innej płaszczyźnie: oddajemy inicjatywę uczniom i wspieramy ich w braniu odpowiedzialności za podjęte działania.
Po drugie ukierunkowuje uczniów na samodzielne poszukiwanie wiedzy i nowych rozwiązań. Nawet jeżeli te rozwiązania nie zmienią świata, to pamiętajmy, że jest to pierwszy krok w tym kierunku (mam na myśli zmianę na lepsze oczywiście:)
Po trzecie daje szansę odejścia od podstawy programowej i wyjścia do środowiska lokalnego. Zmieni wizerunek szkoły, która będzie postrzegana jako instytucja bardziej otwarta.
Jakie warunki muszą zostać spełnione, żeby realizacja projektów edukacyjnych nie była traktowana jako zło konieczne?
Nauczyciele powinni "oswoić" sobie tę metodę. Poznać jej tajniki i wprowadzać w życie zaczynając od projektów prostych.
Bardzo ważne jest również znalezienie indywidualnych, specyficznych dla danej szkoły rozwiązań, które zapewnią rytmiczną realizację projektów i stworzą warunki do ich sensownej prezentacji w szkole. W szkolnictwie niemieckim projekty uczniowskie prowadzone są od dawna. Pod koniec roku odbywa się w szkole tak zwany "tydzień projektów", w czasie którego uczniowie prezentują efekty swojej pracy. W moim przekonaniu należy znaleźć takie rozwiązanie, które spowoduje, że cała społeczność szkolna będzie zaangażowana w czasie prezentacji. Nie mam na myśli wielkiego spędu uczniów na wielogodzinne obserwowanie licznych prezentacji, lecz bardziej kameralne spotkania, będące płaszczyzną wymiany doświadczeń.
Wielu specjalistów uważa, że najlepszym czasem do realizacji projektów jest klasa druga. Uczniowie są już zadomowieni w szkole, a jeszcze nie mają głów zaprzątniętych jedynie przygotowaniami do egzaminów. Uważam, że to dobre rozwiązanie. Myślę,że wprowadzenie elementu współzawodnictwa zwiększy motywację zespołów projektowych. Uczniów klas trzecich można zaangażować do oceny projektów, a uczniowie klas pierwszych, jako obserwatorzy, będą mieć możliwość zapoznania się z przykładami projektów. Sądzę, że będzie to dla nich inspiracją do realizacji własnych projektów w klasie drugiej.
Spójrzmy więc na projekty edukacyjne jak na szansę a nie konieczność.
